نخستین سخنی که در گوش حسین طنین انداخت آوای دل آرای توحید بود و بانگ زیبای رسالت .

سخنی که از دهان بنیان گذار مکتب توحید بیرون آمد .

رسول خدا نام نوزاد را حسین نهاد او نخستین کس بود که در عرب بدین نام نامیده میشد . حسین ، حسین شد و کسی پیش از حسین نبود و پس از حسین هم دیگر حسینی نیامد .

محیط پرورش او عالیترین محیط انسانی بود .  او تحت عنایت خاص پیامبردر زیر سایه ی پدرش علی در دامان مادرش فاطمه پرورش یافت .

 او مردی بود که در یک روز همه داشت اش را فقط برای خدا از دست میدهد و حتی لحظه ای به خود تردید راه نمیدهد .

 در جامعه ای که ظلم و بی عدالتی بیداد میکرد دوباره نظام سلطنت و فراعنه اوج گرفته بود . دوباره موبدان با همان نور هولناک اهورایی در چهره اشان و همان ردا های بلند مجلل و ریشهای بلند از نهانگاهای سیاهشان دوباره بیرون ریختند و به سوی مساجد شتافتند آتشگاه ها رو خاموش کردند و اسمش را مسجد گذاشتند  موبد را به امام و قاضی و روحانی در دستگاه خلافتشان تغییر نام دادند . به سوی مساجد میشتافتند تا آتشگاه های سرد و خاموش را دوباره گرم کنند و شعله های صلیب شرک را که با طوفان توحید یک باره فرو خفته بود ، دوباره با دم افسونگر خود در محراب برانگیزند .

و جامعه ای که پیامبر ساخته بود و در آن تنها امتیاز افراد به هم میزان تقوا و ترس از خدا بود و سیاه و سفید و مرد و زن در آن بر دیگری مقدم نبودند و شایستگان بر مردم پیشوایی میکردند را از هم پاشیدند و هرکه خلاف خواست آنها میکرد به آسانی و بی هیچ محاکمه ای میکشتند .

 در آن حال  او بود که قیام کرد و خون شریف و پاک خودش و خانواده و یارانش پایه های این سلطنت را پوسیده کرد و از هم پاشید .

میلاد نوه ی پیامبر فرزند علی و فاطمه را به همه ی انسانها مخصوصا شیعه تبریک میگم .

اگه که سبزه فدک اگه میچرخه فلک

اگه خدا نسیمشو سپرده به قاصدک

بهونه ی تمومشون مهر علی و زهراست

ترانه ها ترانه ها اول عشق همین جاست